 |
 |
|
Daar istie dan: Roan onze vierde telg.
Afgelopen dinsdag, 24 november om 2.50 uur, geboren thuis in de van Tetterodestraat.
Terwijl Roans' broers en zus lagen te slapen werd hij in een paar uur geboren.
Het is wederom een prachtig kindje.
4300 gram en 53 cm.
Meer foto's volgen snel. Eerst het geboortekaartje maken.
Meesje had de primeur van zijn broertjes geboorte....
Nog geen 10 minuten na Roans geboorte werd hij wakker en stond met zijn kleertjes in de hand in onze slaapkamer. Uiteraard heeft hij toen mogen genieten van zijn broertjes eerste huiltjes, het doorknippen van de navelstreng en eigenlijk alles waarvan je in het eerste half uur mag genieten!
7.00 uur op dinsdagochtend 24 november 2009.
Mama's droom is uitgekomen. Thuis bevallen terwijl de kids sliepen. De kindjes op de slaapkamers in de v Tetterodestraat worden wakker en hun broertje is een kamertje verder geboren. Ze mogen meteen kijken, maar eerst trekt Tijn mama's nachthemd omhoog om te kijken of de buik er nog is. "Mama, Je buik is weg!!!!"
|
Jeeeeh, Tijn heeft 30 oktober zijn diploma's A en B tegelijkertijd gehaald! Na 11 maanden zwemles in het Tilburgse gemeentebad was de inmiddels hoogzwangere mama de wekelijkse ritten meer dan beu. Bij Pelicaan in Breda is een snelcursus tijdens de schoolvakantie mogelijk. Na een screening van vijf keer een uur zwemles mag Tijn deelnemen. Omdat Tijn het zo goed doet en toch al wat zwemlesjes gehad heeft gaat hij in deze week van 6 dagen van vier uur zwemles meteen door voor diploma A en B.
Wat een ontzettend trotse Tijn en papa en mama!
Nu kan mama tenminste gewoon bevallen en hoeft ze niet met dedelijk vier kinderen naar het zwembad te zeulen! 14 november is de uitgerekende datum. Het duurt dus niet lang meer!
Groot-Brittanië 2009
Tijdens onze reis door het Britse Koninkrijk zijn we weinig WIFI campings tegengekomen en ach.. eigenlijk had ik ook gewoon geen zin om achter de pc te zitten. Lekker vakantie gevierd dus! Wel mooie foto's gemaakt en bewerkt en een gezellige sortrering familiekiekjes wil ik graag met jullie delen.
Groetjes van de familie van bijna zes.
Zaterdag 2 augustus 2008, Lulea/ Pitea, Lapland, Zweden
Ruim twee weken zonder mijn verhaal bij te werken. Best rustig om de avonden zonder computer door te brengen. Het is per slot van rekening toch vakantie !!
We hebben heel wat indrukken verwerkt en behoorlijk wat sauna-ervaring opgedaan. De heetste sauna is de houtgestookte sauna. Je moet dan zelf continu hout op de kachel gooien. De lekkerste sauna-ervaring was in mid-oostFinland, Punkaharjo, waar de houtgestookte sauna het heetst was. In de sauna was een waterpomp waarmee je rechtstreeks water uit het meer pompte, bovenop was een waterkan van wel
20 l
. bevestigd waarvan het water kookte. Naast de normale saunakachel stond ook nog een waterkachel. De enorme roestvrijstalen waterbak kookte! Het meest geweldige is natuurlijk dat je na de sauna afkoelt in het meer of in de zee. De Finnen grappen er zelf over: “Een Fin bouwt eerst altijd de sauna op de mooiste plek en bouwt het huis er dan bij.”
Aan het Pielinemeer bevindt zich het Koli Nationaal Park. Hier trekken we onze hikeschoenen aan, Jop en ik allebei een rugdrager om, en lopen maar. We doen de kortste tocht,
7.8 km
. We hopen dat Tijn dit volhoudt, de jongste twee kids kunnen Jop en ik op de rug transporteren. We vertrekken vroeg, om 9.30 uur zijn we op de been. Bepakt met minidrinkjes, boterhammen, luiers in twee maten, reservekleding voor twee, babykoeken, drinken voor onszelf, versnapering voor tussendoor, fruit en extra water. Uiteraard ontbreekt de camera ook niet, de muggenrepelend en petjes evenmin. Het wordt een schitterende tocht, waarvan Mees (2 ½ jaar) de helft loopt en Tijn de gehele route. En daar zijn we trots op en dat krijgen de mannen te horen ook!
Zo avontuurlijk als we zijn (volgens sommigen) halen we dit keer de wandelroutes en tips uit de ANWB-gids van Finland. We wijken niet van het asfalt, doen enkele de toeristische highlights. En dat bevalt goed.
Zo kwamen we ook aan de tip om met de auto de Archipelago-eilanden te bezoeken dat met vele pontjes en bruggen toegankelijk was. Dat was geweldig. Op de laatste camping tijdens deze trip, bleven we wel vijf nachten, wat voor ons uitzonderlijk maar ook broodnodig is voor de rust in ons en de reis. We huurden daar een klein motorbootje van 5pk(niet zoveel) en begaven ons op het water. De eigenaar van het bootje had ons benzine voor dagen meegegeven(zei hij). We kregen een kaartje mee van het gebied en vertokken met ongeveer dezelfde dingen als hierboven maar nu extra warme kleding, regenkleding, reddingsvesten voor de kids, zwemkleding, zwembandjes, een deken en handdoeken. Het gebiedskaartje en de reservekleding voor de kids kwamen ons zeer goed van pas. Mees besloot tijdens de eerste stop van een steiger af te lopen en verdween in één keer uit het zicht, gelukkig droeg hij zijn reddingsvest, komt het tenminste echt van pas! En Merel poepte natuurlijk weer eens langs haar luier toen we, gelukkig, ergens aan land waren om te gaan zwemmen. Toen we een visser ergens de weg vroegen zagen we de mogelijkheid om een rondje te varen. Zou wel en uurtje of 4-5 minstens varen zijn met ons bootje, maar we hadden de hele dag de tijd en het weer was extreem gunstig. Leuk, een ronde dwars tussen het riet door, langs lieve huisjes maar ook een stukje open en ruwere zee. Daar kwamen we de veerboot van Finlines tegen. Kun je je voorstellen, wij met zijn vijven in een roeiboot met een motortje eraan.
Ik voelde me ongeveer hetzelfde als toen dat stuk offpiste in Marokko toen de Michelinkaart de route omschreef
als: “All weather road, for all kind of vehicles”. De kinderen sliepen alledrie gelukkig. Met hun reddingsvestjes aan, op de handdoeken en dekens, onder een paraplu om ze tegen zon en opspattend water te beschermen. Ik zat net aan het roer, komen we op ruwer water. Hier waaide het best flink en waren de golven veel ruwer, pfff. En dan die Finlines tegenkomen. “Recht tegen de golf in sturen” was Jops advies, “anders slaat er water in de boot en worden we nat”. Getver de getver. “Volgens de kaart is het een niet al te lang stuk, half uurtje en dan varen we weer in rustiger water.” Probeert Jop me kalm te manen. Verdomme, zitten we hier in een bootje met drie kleine kinderen op onrustig water. Gelukkig werd het ook inderdaad weer rustiger na de bocht en werden de kinderen wakker toen we bij een rustig en idyllisch zwemplekje arriveerden. Uiteindelijk was het natuurlijk een geweldige tocht, fijn dat we zulke dingen toch kunnen doen en dat de kids het ook geweldig vonden. De eigenaar had een vishengeltje in de boot gelegd dus Tijn heeft zijn best wel gedaan om vis te vangen! Bij terugkomst vaarden we door het centrum van het stadje waar het jaarlijkse feest aan de gang was, dus meerden we aan om hier lekker te gaan eten en genieten. Het was een geslaagde dag!
Trainen voor de volgende grote reis.
Door het uitzonderlijk goede weer zijn we toch naar het Noorden van Finland gegaan, inderdaad weinig muggen. We stonden enkele dagen op het geweldige zandstrand van een camping aan het Pielinemeer. Vervolgens volgden we het asfalt noordelijk om het Oulanka nationaal park te bezoeken. Dit park zou volgens de Lonely Planet de highlight van Finland zijn en ook de ANWB-gids vermeldde de 12km “kleine beren hike”. Door met de auto ’s avonds al naar “the basecamp” te rijden werd de tocht met
2 km
ingekort en konden we ’s morgens meteen op pad. Een geweldige ervaring met de kids! Spelenderwijs. Tijn die kleine paadjes, naast de pad wilde pakken, die we muggenpaadjes doopten. Mees die er achteraan ging en uiteindelijk door Tijn aan het handje geleid werd. Onderweg pauzeren bij een vuurplaats waar ale Finnen hun worstjes roosterden en wij onze boterhammen oppeuzelden.
Over deze mooie tocht hebben we 7 uur gedaan, pauzes meegerekent. Waarmee we dus op een gemiddelde zitten van
1.4 km
per uur. Maar het ging goed. De kids genieten er ook van en daar gaat het ook om he! Over drie jaar hebben we de volgende grote reis in het vooruitzicht. Noord Amerika. Drie maanden in de zomer. Merel is dan bijna 4, Mees 6 en Tijn 8. Een beetje hiken zal dan ook wel lukken.
’s Avonds na de wandeling reserveren we wederom een houtsauna. Helaas voor de kids is er vroeg op de avond geen ruimte, dus Jop en ik gaan samen echt ff relaxen. Uiteraard met een echte cooling down in het meer.
We rijden een stukje verder het park in, naar een relaxte camping. Deze camping lijkt wel uitgestorven. Alleen maar dennebomen, heel groot en slechts enkele medekampeerders. Ik krijg er een accute “reis break-down” van. Ik wordt even niet goed van de stilte, de leegte, de eenzaamheid en vooral, van het idee nog heel ver van huis te zijn. Ik wil naar een stad, mensen om me heen hebben, terasjes, winkels, vertier. Gezellig even kletsen met vriendinnen. Andere klets dan die van man en kinderen. We bevinden ons dan op het Noordelijkste plekje van de reis, Lapland, bij de Arctic circle.
We besluiten te vertrekken. Om 6 uur hebben we nog de sauna geboekt. Dus na de worstjes op de BBQ gaan we met z’n 5-jes de sauna en de rivier in om vervolgens weer uit te checken bij de camping, waarbij we zelfs ons geld terug krijgen zonder erom te vragen!
Het jaar van het licht
’s Avonds rijden is geweldig. Hier in het hoge noorden gaat de zon om 23.15 uur onder, de eerste dag van augustus. Het licht is geweldig mooi. En de zon doet er uren over om onder te gaan. We komen continu rendieren tegen die op de weg lopen. Overal meertjes en moerassen en grassen. Mooie plaatjes.
Acherin de auto kijken Tijn en Mees naar Nemo en af en toe kijken ze even tussen de gordijnen door als we weer stoppen vanwege rendieren op de weg. Die beesten steken niet zomaar over, ze lopen graag over het asfalt. Ze volgen gewoon de meest verharde weg zonder obstakels!
De volgende dag komen we langs Rovaniemi, op de Arctische cirkel, 0waar de enige echte kerstman vandaan komt! We gaan natuurlijk bij hem op bezoek en gaan met hem op de foto. Uiteraard komt dit op de kerstkaart voor komende kerst!
Ongemerkt passeren we de Zweedse grens. Ineens staan er hekken langs de snelweg, geen rendieren meer op de weg. We gaan naar Lulea.
In Lulea is het feest. Muziek, concerten, braderie en kermis en een gezellig centrum met winkels. Het is uitverkoop. Jop schaft meteen mooie nieuwe schoenen aan. Ik shop me de volgende ochtend in het rond wanneer Jop met de kids naar de speeltuin gaat. We staan midden in het centrum voor de kerk geparkeerd. Wildkamperen is in Zweden ook overal toegestaan, dus…. Na gezellig uit eten te zijn geweest en een concertje en een attractie in de kermis meegepakt te hebben, gaan de kinderen in de camper te bed en mama en papa gewapend met de babyfoon terug naar de kermis. We gaan samen in zo’n akelige attractie waarna je meteen genoeg hebt gehad. Van alles. Geen eten, drinken of rest van de kermis meer nodig! Wel leuk. De afgelopen vijf jaar ben ik vaker over de kermis en de efteling heen gelopen zonder dat ik ergens in kon dat dat ik overal aan mee kon doen. De zanger van de band bedankt de inwoners van Lulea:”Tak tak lulle!!” (dank, dank Lullenaren)
zaterdag 9 augustus 2008
Met een lichte kater zit ik in Marits huis de website eindelijk weer eens te updaten. Op z’n Zweeds wezen stappen gister. Kids bij oma, mama en papa de kroeg in. Lachen joh, in Zweden vinden ze de drank te duur dus om zes uur waren we al aan het indrinken. Kwart over 9 met de taxi richting de stad want.. voor tien uur hoefden we geen entree te betalen. Tom en Marit (Jops nicht) hadden de plek uitgekozen. Een dertig-plus dansgelegenheid. De plastic zak met biertjes die we bijhadden werd verdeeld over de dames hun handtasjes, na het bestellen van een biertje in de kroeg werden die biertjes in de glazen geleegd. Veel meer hebben we niet hoeven drinken trouwens…. We zaten aan onze tax en daarvoor mag ik nu boeten. Aj.
Tijd om te uploaden. Vrijdagmiddag komen we weer thuis. Tijd om weer in Nederland op stap te gaan. Hée, hée, hée, hée!!!
Yvonne
Yvonne Mulder en Jop Jurriaans reizen eind 2007 begin 2008 met hun drie kindjes, waarvan de jongste, Merel, bij vertrek 10 weken oud is, en de oudste, Tijn, nog net niet leerplichtig naar Marokko voor een "bevallingssabbatical". De reis door Marokko duurt drie maanden. In maart 2008 keren zij terug om weer te gaan werken. Jop Jurriaans start samen met partner Bram Cuijpers, 440 Volt, ontwikkeling, advies & events. Yvonne Mulder werkt als docent fotografie bij de Academie voor Media, Arts & Performance van het Koning Willem 1 College. Beide streven zij naar een juiste verhouding tussen werk, gezin en vrije tijd. Aangezien Jop en Yvonne beide veel werken in het onderwijs, hebben ze elke zomer ongeveer zes weken vakantie. Deze zomer gaat de reis naar het uiterste Noorden van Europa, Finland en Zweden.
vrijdag 18 juli 2008, Archipel, Finland
Op reis zijn bepaalde dingen vaak “anders”. De wc’s bijvoorbeeld. In elke cultuur gaat het “naar de wc gaan” anders. In Frankrijk en Marokko heb je de franse stepjes waar je boven een gat hangt terwijl je voeten op de voetstapjes staan. In Marokko staat op de wc altijd een emmer met een bakje, onder de kraan links van het gat. Wc-papier ontbreekt, schoonvegen doe je met een plens water, met de linkerhand. Nooit met de rechterhand, want daar eet je mee. Linkshandig eten is in zulke culturen “not done”. In Finland verwachtte ik trouwens geen afwijkingen van onze wc-gewoonten. Toch vroeg ik me afgelopen week af waarom er in elk toilet een mengkraan hangt met een handsproeier ernaast. Tijdens het plassen hoor ik hem ook regelmatig gebruikt worden… de grond naast de wc’s is steevast nat, er zit ook altijd een putje in de vloer van het toilet. De toiletten op de campings worden wel vaak schoongemaakt. Wc-papier hangt trouwens ook op alle toiletten. Laatst vroegen we ons nog af waarvoor een bidet eigenlijk dient… voor de voeten? Van de moslims? Of voor de bips..wat logischer lijkt als afgeleide van bidet.
Nou ja. Hygiene is erg belangrijk en iedereen doet daar op zijn eigen manier aan. Onze kindjes kregen wederom eind juni te maken met de streptokokken-bacterie, die zich uit door middel van steeds groter wordende ontstoken wonden. Vorig jaar rond dezelfde tijd werden Tijn, Mees en jop daarmee geïnfecteerd. Erg lastig, een bacterie die erg besmettelijk is. Veel handen wassen en drie maal daags schoonmaken en zalven, vaak handdoeken verschonen en kleding. Dit keer zijn Mees en Merel de klos. Gelukkig begint het in Nederland waardoor we bij de arts op een juiste antibiotica kunnen laten testen. Deze hebben we overigens (nog) niet hoeven gebruiken omdat de zalf zijn werk doet. Het is bijna on derdrukt, bij Mees geheel en bij Merel is het vijfde vlekje ook dicht aan het gaan. We blijven wassen.. Eergister kwamen we op een plek aan een meer, prachtig mooi maar veeeel muggen. We werden gek! Nu houden wij zowieso niet van muggen, maar zij wel erg van ons.. dus slikken we al een paar weken D4 drupels… (een vitamine b variant) omdat muggen daar niet van houden en de allergische reactie minder zou zijn. Nou ik weet dus niet of we minder gepest zouden worden als we dat spul niet slikken. Iedereen dus zo’n beetje lek gestoken. Merel had geluk, die werd “maar” twee keer te pakken genomen, op haar beide slapen pronkten enorme bulten.
 Vervolgens begon Mees’oog dichter en dichter te ziten… was het een mug of..? Volgens Mees was ie een dag eerder gevallen.. en kwam het daardoor. Bij de ogen kan gevaarlijk zijn… naar de dokter dan maar. Tja, leuk, zo’n kinderschare, maar hoe meer bezit hoe meer zorg he. Enfin. De dokter constateerde een bacterie die vanwege de plek enkel met antibiotica bestreden kon worden. Arm Meesje. Maar nu een dag verder het oog weer open is zijn we allemaal weer blij. Het zag er zielig uit. Gelukkig was Mees er niet ziek van. Lang leve de dokter in alle landen die wij aandoen! Gelukkig hebben we hem overigens in Afrika niet nodig gehad!
 We hoorden van reizigers die al verder in het noorden geweest zijn, dat er wolken vol muggen in de natuurgebieden overkwamen….. zij liepen met gaasmutsen op!!!! Jop en ik zijn maar even met die lui gaan praten.. om dat soort perikelen niet mee te hoeven maken. Op onze reizen genieten wij voornamelijk maar waar we vooral een hekel aan hebben, dat is regen en muggen! Ofwel de onmogelijkheid om relaxed naar buiten te gaan.
 Momenteel zoeken we steeds kampeerplaatsen in de wind. Waar we nu zijn vangen we volop wind, dus geen muggen. Af en toe is dat wel fris, maar de zon schijnt gelukkig veel en lang! Gemiddelde temperaturen liggen hier waarschijnlijk zowieso lager dan bij ons, concludeer ik uit het feit dat iedereen hier al gaat zwemmen voordat het 25 graden is. Die Scandi’s zijn totaal geen koukleumen… daar waar wij die sauna nodig hebben om in het 18 graden water te gaan… duiken zij er altijd in. Tijn en Mees trouwens ook. Ach kinderen he! De waarschijnlijkheid van helemaal naar het Noorden van Finland rijden is er niet. Afhankelijk van temperaturen en muggen pakken we al eerder een bootje richting Zweden. Maar het moet er erg mooi zijn, NoordFinland. Maar wees niet gevreesd, we laten ons niet leksteken.
We staan steeds op campings. Omdat het klimaat wat kouder is dan het onze heeft elke camping hier overdekte kook en eetplaatsen en overdekte bbq’s met banken en tafels. Daar maken we veel gebruik van. Stinkt de camper tenminste niet naar pannekoeken! Wat me ook nog aangenaam opvalt is dat je hier op de camping gewoon een plekje mag kiezen, kriskras door elkaar. Maakt niet uit. Dat is wel wat anders dan de “parkeeropstelling” die we in Marokko, Duitsland, Frankrijk maar ook Nederland tegenkomen. En in Zwitserland was dat helemaal pietje precies waar je ging staan.
Oja, nog een leuk nieuwtje: Merel kreeg deze week haar eerste tandje, linksonder en ze trekt zich op tot bijna helemaal staand. Dit gaat, bij gebrek aan tralies van bed of box, ten koste van de raamsluitingen van de camper. Maar ja, je moet haar iets te spelen geven he.
Zo, we zullen dadelijk weer eens lekker gaan koken… van 19 tot 20.00 uur hebben we de sauna weer gereserveerd. Lekker de kids vanuit de sauna in badjas naar pyama en bed.
Leuk trouwens al jullie reacties afgelopen dinsdag… het viel me op dat veel replies tussen 7 en 8 uur ’s morgens gedaan waren! Jeetje. Er wordt daar hard gewerkt. Nou je ziet wel aan mijn bedrijvigheid van het schrijven aan deze weblog dat ik ook hard werk!
Geniet ervan en veel lieve groetjes van ons 5.
Yvonne Mulder en Jop Jurriaans reizen eind 2007 begin 2008 met hun drie kindjes, waarvan de jongste, Merel, bij vertrek 10 weken oud is, en de oudste, Tijn, nog net niet leerplichtig naar Marokko voor een "bevallingssabbatical". De reis door Marokko duurt drie maanden. In maart 2008 keren zij terug om weer te gaan werken. Jop Jurriaans start samen met een nieuwe partner, Bram Cuijpers, 440 Volt, ontwikkeling, advies & events. Yvonne Mulder werkt als docent fotografie bij de Academie voor Media, Arts & Performance van het Koning Willem 1 College. Beide streven zij naar een juiste verhouding tussen werk, gezin en vrije tijd. Aangezien Jop en Yvonne beide veel werken in het onderwijs, hebben ze elke zomer ongeveer zes weken vakantie. Deze zomer gaat de reis naar het uiterste Noorden van Europa, Finland en Zweden.
Finland, maandag 14 juli 2008
Tijd om de site weer eens bij te werken. Na onze drie maanden durende reis naar en door Marokko zijn we nu toch ook weer zeker zeven weken op pad. Zeker als we de week in de Beekse bergen meetellen!
Zo bijzonder en exotisch als Marokko is.. zo toegankelijk en aards is Finland.
Vanuit Travemunde in Duitsland vertrok de Finlady. Een megavrachtschip met een fijne hut en een sauna met bubbelbad… mmm lekker bijkomen op het dek en ons laten verwennen drie maal daags in het restaurant wat all in was.
(Tijn's foto van ons!)
In Helsinki wat cultuur opgesnoven, maar vooral op de markt vis, bessen en cake gezien.
25 km boven Helsinki bezochten we Johanna, een studiegenootje van Jop in Montana. Van haar en haar man kregen we de tip om eerst de zuidwestkust te bezoeken alvorens de natuurgebieden in het oosten van Finland aan te doen.
Bij Turku naar de Fordgarage m het sportieve geluid wat uit de, nieuwe, uitlaat komt te verhelpen. Er blijkt een en ander uitgeboort te moeten worden…. Gaat minstens vijf uur kosten en is nu geen tijd voor… we zijn een middag verder en besluiten dat maar in Nederland gedaan te laten worden. Als we dat halen dan… het vormt geen gevaar om door te rijden dus… door dan maar. Zou de ANWB ook midden in Lapland, rond de Noordpoolcirkel een vervangende camper regelen??
Vanuit Naantalie, aan de kust, volgen we de route die ons naar en over vele verschillende eilandjes leidt. Dit eilanden archipel bevat zo’n 20.000 verschillende formaten eilandjes, onderling verbonden door bruggen en veerpontjes.
Op de eerste camping is het even zoeken… dames of herentoilet, het Fins lijkt helemaal nul op één van de talen die ik begrijp. Het klinkt als Russisch, toch lijken de mensen en de cultuur niet zo erg ver van ons af. Gelukkig spreekt de campingeigenaar ook zweeds, net als Jop. Zweeds lijkt gelukkig op een combi van plat Tilburgs en Duits dus dat is zeker wel te begrijpen.
De sauna aan het brakwatermeer maakt ons vakantiegevoel compleet. Op 11 juli, ons 5-jarig huwelijksjubileum, gaan Jop en ik ‘s avonds gewapend met babyfoon en biertjes lekker met z’n tweetjes de sauna in. Heerlijk om daarna het koude (19 graden) water in te duiken. Om 10 uur schijnt de zon nog steeds op onze bollekes… de slaap kunnen we voorlopig nog niet vatten!
Terwijl we ’s avonds aan het water zitten komt er een man een pakketje gegrilde zalm brengen. Fish, zegt ie, en loopt weer weg. MMMM. Super vriendelijke lui hier. Gezellig socialisen in de sauna!
Hoe verder Noordelijk we komende weken zullen reizen, hoe later de zon onder zal gaan, tot hij in het Noorden niet meer onder gaat. Ik ben benieuwd, momenteel slapen we met z’n allen een gat in de dag… waarschijnlijk worden we allemaal erg loom van de sauna, de dag begint in onze camper niet voor 8.30 uur.
Gisteren met een minipontje waarop onze camper en nog max drie auto’s kunnen, naar het volgende eilandje gevaren. We staan wederom op een typisch Finse camping, aan het water en uiteraard weer een sauna aan het water. Blokken hout liggen opgestapeld in de sauna, saunabezoekers gooien zelf steeds een blokje in de twee kachels. En dat ruikt lekker, zo’n houtgestookte sauna!! De camping blijkt tot een gemeenschap te behoren. De gasten runnen zelf drie dagen per seizoen de camping, receptie, schoonmaken en onderhoud. Daarnaast worden plaatsen verhuurd, voor weinig geld overigens. We betalen voor een plek met electra €16,- en dat is inclusief sauna, douche en gebruik van de keukens en bbq met hout! Daar kunnen Frankrijk en Italië niet tegenop!
Europeanen uit andere landen komen we hier vrijwel niet tegen… de toeristen bestaan louter uit Finnen… hoe zijn jullie hier gekomen wordt veel gevraagd. Nou met de boot vanuit Duitsland, en jullie, gaan jullie wel eens naar het zuidelijkere Europa? Velen niet. Finland is mooi en daar houden ze het, zeker in de zomer, bij.
Ik heb internetbereik hier…. Geweldig he! Dus sturen we ff wat fotootjes!
Komt ie, geniet ervan!!!!
Liefs Jop, Yvonne, Tijn, Mees en Merel
zaterdag 23 februari 2008
Terug in Europa
Afgelopen maandag om precies te zijn, arriveerden we reeds in het stadje Ceuta, nog steeds op het Afrikaanse continent, maar op Spanse grond. Het weer was al dagen slecht. Regen, veel regen. De Marokkanen waren er blij mee, wij stukken minder. De woestijn staat bekend om zijn grote droogte, een beetje regen is echter noodzakelijk om te overleven. Het had alweer langdurig niet geregend en in Chefchaouen dansten de Marokkaanse kids dan ook in de regen. Onze kindjes deden mee door flink in de plassen te trappen. De wolken hingen letterlijk op de camping, we zagen geen hand voor ogen. Onze plannen om nog enkele dagen in de Marokkaanse badplaats Martil te blijven wisten we met de ruitenwisser van de baan. Op naar Ceuta. Deze Spaanse enclave in Marokko biedt deze winter een zeer voordelige overtocht voor campers. € 40,- enkele reis, terug naar het vastenland van Europa, tevens de kortste oversteek, 45 minuten varen door de Straat van Gibraltar!
Ceuta, zenuwachtig waren we om naar Europa terug te gaan.. we droomden over Spaanse barretjes en tapas. Door de douane op Marokkaanse grond was een voor ons bekende manier. Een burgermanetje wat je komt helpen om alle papieren bij de douane te regelen, papieren vor de invoer van de auto, persoonlijk nummer controleren wat je gekregen hebt bij binnenkomst van Marokko en wat je op elke camping weer in moest vullen. Vervolgens doorrijden naar de Spaanse kant. Ik zat achterin de camper te voeden, de mannetjes deden siesta. Ik moest me presenteren en een hond besnuffelde de auto. We konden doorrijden. Spanje…Ceuta is een klein stadje, wel vol en druk en potjandorie wat een verkeer en een reclame ineens overal. Wat een overvloed aan verkeersborden, luxe auto’s en mooie fonteinen. Volgens Tijn is de koning net gepasseerdwant alle fonteinen zijn aan en de stad lijkt tot in de hoekjes schoongemaakt. We besluiten richting haven te rijden om te kijken hoe we de volgende dag overkunnen naar Spanje en waar we kunnen overnachten. Op een betaalde parking aan de haven stallen we de camper en we wandelen richting het centrum voor een Spaanse barervaring. Jop loopt vast vooruit met Mees wanneer ik terugloop om de buikdrager in te wisselen voor de kinderwagen, aangezien er goede bestrating is en zelfs stoepen met speciale drempels voor rolstoelen en kinderwagens! Er is zelfs een Lidl in de straat!!!! Onze favoriete winkel! Wanneer ik met Tijn en Merel in de wagen bij Jop terugkom, is er paniek. Jop heeft zojuist een inbraak verijdelt in een Engelse camper die aan de weg geparkeerd stond. Hij wacht op de politie maar ziet nog steeds de jongens staan die bij de “niet gepleegde” inbraak betrokken waren, ze waren wel met 8 man zegt Jop. Ik besluit een foto te maken van het groepje.. waarvan ik meteen spijt heb, nu bevat mijn camera een foto van deze dieven. De politie arriveert. Ze vertellen Jop dat er vaak mensen naar Europa gesmokkeld worden door onder een auto geplakt te worden of zelfs in campers en vrachtauto’s verstopt te worden. Bij deze zaken zijn profs betrokken en praten we over, zelfs voor Europese begrippen, veel geld. Een beetje benauwd omdat Jop de inbraak verijdelde lopen we nu naar het centrum. Alles is goed verlopen verder.
Terug in Europa, voorbereiden op thuis….. oppasdagen regelen omdat oma meteen op vakantie gaat en Jop uit angst geen werk te hebben, dinsdagen werk heeft aangenomen. Wij bereiden ons voor op onze thuiskomst….jullie ook?
Donderdag 28 februari, Oliva, Valencia, Spanje
We staan op camping Pepe, wederom tussen de jeu de boulende opa’s en oma’s. Aan de Hollands uitziende duinen, maar met een betere temperatuur. Marcel en Sonja ontmoetten we hier deze week. Zij met het plan een leuk huisje te zoeken om evt. te kopen. Van dat plan zijn ze afgeweken. We hebben het wel supergezellig gehad. Een lekkere verwarmde spa op het terrein vande camping zodat we geen last hadden van de voortdurende regen. Een luxe camping, wat zijn geld wel waard was. We moeten erg wennen aan de campingprijzen, Italiaanse standaarden! Nog een week, dan zijn we thuis. Zeer veel zin in, maar aangezien het weer nu weer super is blijven we lekker totdat de tijd op is. Zaterdag 8 maart feest. ’s Middags kinderfeest voor Tijn en Mees omdat zij in januari jarig zijn geweest. Taart om 15 h. Om 20 h presenteren we in een uur ongeveer de foto’s van Marokko en daarna knalt het feest los want Jop wordt 9 maart 35.
Tot volgende week, we hebben weer wel zin in jullie en een feestje. Yvonne
Palmeraie bij Source Blue de Meski
Erg Chebbi in Merzouga, groot zandduin in de sahara; mees haar staat stijf van het zwembadwater.
Onze kindjes alledrie op de ezel. (is niet te zien, mag je erbij fantaseren)
Sahara, koud in de winter na de zonsondergang>!!!! Brrrr.
Zaterdag 16 februari 2008, Chefchaouen
Langzaam dringt tot ons door dat Marokko ten einde komt, voor ons dan.. De afgelopen dagen hebben we een flinke reis ondernomen om het Noorden van Afrika te bereiken.. “De poort naar Europa”zoals de Afrikanen het noemen. Een week geleden zaten we nog op een zandduin in Merzouga, in de Saharawoestijn. Via een camping in een mooie Palmeraie bij Er Rachidia, reden we vervolgens in een dag door de Midden Atlas tot het koele Azrou, wat op 1500 mt ligt en waar het rond deze tijd van het jaar vaak besneeuwd is. In Fes doen we boodschapen bij de Marjane.. zo’n Franse super-supermarkt waar je alles kunt kopen.. varkensvlees, vlees voorzien van namen per lichaamsdeel, (betaalbare) alcohol, zelfs Belgisch bier, chips en franse kaas. De stad van Fes slaan we dit keer over, erg mooi hoor, maar hebben we toch al eerder gezien en grote steden zijn met de kindjes toch minder bijzonder. Graag zien we nog iets van de Middelandse zeekust en Chefchouen.
In Tiznit kregen we tips van een Frans stel wat erg te spreken was over de MiddelandsZeekust. Gisteren reden we dan ook volgens hun tips dwars door het Rifgebergte via Ketama naar Cala Iris, waar een leuke camping aan zee zou zijn. We bleken de enige gasten.. het haventje en de kroegen eromheen waren verlaten op een aantal lui na in het kroegetje wat meer weg had van de plaatselijke koffieshop. Vanmorgen vroeg weer vertrokken, deze plek heeft niets waar wij onze laatste week Marokko willen besteden. We maken plannen voor de laatste week: Chefchaouen, volgens de Lonely Planet een charmant, gezellig en mooi stadje. Martil, een leuke plek aan de zee en net onder Ceuta, vanwaar we de 23e de boot pakken. We fantaseren over Ceuta, een Spaanse enclave in Marokko… barretjes en terrasjes met bier, vino tinto en tapas, chorizo en jamon serano. In Marokko wordt geen varkensvlees gegeten, dat is niet Halal, dat vindt je dus enkel in de Marjane, die alleen in de grootste steden bestaat. Na vandaag weten we het zeker: Spanje… hiep hoi! De kustroute werd ons afgeraden, piste, moeilijk begaanbaar met onze camper. Het alternatief is teruggaan en door de bergen naar Chefchaouen.. verdorie. Weer langs Ketama. Elke tourist mijdt het Rif, hoe vaak hebben we deze reis niet horen vertellen: mijdt het Rifgebergte en als toch.. niet stoppen, voor niemand, er zijn nepagenten, mensen die op de weg springen. Ze dwingen je om hash te kopen.. als je weigert verstoppen ze het onder je auto en laten je oppakken door de politie, waarmee ze samenwerken. Zorg voor eten en een volle tank…. Niet stoppen onder geen beding! Volgens mij viel het erg mee gisteren. Veel lui maakten ons duidelijk dat ze wat te roken te koop hadden, maar we maakten geen rare dingen mee. De weg was wel erg slecht. Marokko is de afgelopen jaren druk bezig geweest het wegennet te verbeteren, maar het Rifgebergte mocht daarvan nog niet echt profiteren. Wat een K-wegen! Weer terug dus, een heel stuk.. Na enkele kilometers wordt aan een nieuwe weg gewerkt… een mogelijkheid om toch via de kustroute te rijden! Deze weg staat zelfs niet als piste aangegeven op de kaart! De eerste kilometers zijn geweldig. Een luxe vier baansbrede weg, dwars door de bergen.. wouw. De weg stopt en we vragen de opzichter advies. “Geen probleem, de piste is ok.” Dit hebben we geweten. Over een afstand van ongeveer
150 kilometer hebben we 7 uur gereden! Oh.. wat heb ik lopen vloeken! Volgens de reisgids: “een rollercoaster weg met breathtaking situations”.
We zijn in Chefchaouen, deze stad heeft de trip van vandaag weer goedgemaakt. Een hele mooie, rustige wit met blauwe Medina. In een superknus restaurantje, goed gegeten. Internetcafe op de camping. Groetjes Yvonne.
Loslopende kamelen in de Sahara, Tijn en Mees zien het niet zitten!
Gisteren in Chefchaouen, een voorbijganger kan het niet laten een van onze telgen aan te raken.
Dit is de dagelijkse gang van zaken!
Gisteren in Chefchauoen
Mees speelt mee met de Gnaua muzikanten
Lente in Marokko,
Deze mail hoort bij Marokko 9, foto,s waren te groot, nu niet meer. Zien jullie ook al uit naar het voorjaar? Deze foto is van 31 januari, we zitten er middenin! En de kaart toont onze route, kleiner kon niet want dan kun je het niet lezen. We zijn weer in de woestijn want dat bevalt ons prima, supermooi die leegte en de grootste zandbak voor Tijn en Mees.
Doei!!!!!
Mhamid 31-1
Het einde van een 190km lange weg de woestijn in. Letterlijk het einde van de weg. Sinds 2001 is de "weg" naar Algerije bezaaid met landmijnen om de handel te stoppen en de grip op het bevochten stadje te versterken. Altijd een vreemde sfeer aan het einde van "de wereld" rondom die weg van 190km is alleen woestijn. Er staan een paar ezelpaden op aangegeven die bij droog weer te doen zijn met de meeste wat hogere auto’s. Vervelend zijn echter de grote aantallen zijpaden. Geen bordjes en onduidelijk wat zijpad-hoofdpad is. Met gemiddeld minstens 3 dagen woestijn in elke richting is een fout pad onherroepelijk vastlopen en redelijk zeker de dood. Na een eerder avontuur in Amerika (waar Marcel alles vanaf weet) wagen wij er ons niet aan. Het voelt wel heel braaf maar ook heel verantwoordelijk; Ik voel me ineens wel erg volwassen; avontuur ingeruild voor veiligheid. We boeken een tocht met dromedaris (1 bult). Eigenlijk wel zo leuk bedenk ik; vroeger ging alles zo en nog steeds is dit wonderlijke beest een serieus middel in het zand. (Jop) De kids hebben hier lang naar uitgekeken en vinden het geweldig op de bult van "het schip van de woestijn." Niets om je bang over te maken hoor, verhalen over landmijnen. Sinds enkele jaren is het gebied "rustig" verklaard en komen hier veel toeristen om de woestijn en duinen per kameel of 4x4 te bezoeken. Er zijn en hoop hotels en campings neergezet afgelopen jaren. Volgens een lokaal is het spijtig dat de grens door de landmijnen niet meer te bereiken is, de mensen die hier wonen zijn allemaal Nomaden, en die leven van de handel. Algerije is veel goedkoper, vooral in benzine noemt hij. (Marokko 1 lt diesel €0,75) Men heeft er wel iets op gevonden vertelt hij: "We richten ezels af. Deze hongeren we uit en sturen ze met een schop de grens over, daar krijgen ze eten en worden de tassen leeggeladen en weer gevuld met ruilhandel. De ezeld worden weer uitgehongerd en op dezelfde manier teruggestuurd. Op deze manier lopen mensen nooit op een mijn of lopen gevaar bij de grens." Nomaden zijn nooit naar school geweest, kunnen niet lezen, schrijven of rekenen. Dat is heel vreemd als je handel drijft! Ik wil wat Marokkanse jurken kopen voor de kinderen met carnaval. Uiteraard wil ik er niet veel voor betalen. Waneer ik vertel dat ik wel enkele jurken wil hebben wordt er druk gerekend. We komen er niet uit. "Wil je niet iets ruilen?" vraagt de verkoper… Wat dan? Heb je geen fles wijn of zo? Ineens zijn de veel te dure flessen wijn uit het hotel goud waard! Na enig onderhandelen komen we er toch niet uit en denk ik: Stel je voor, dat je man na een lange dag thuis komt, bezopen en zonder geld om te eten! Lekker zo’n vent! Rekenen kunnen ze hier bijna geen van allen. Ik ben zelf wel een hele snelle hoofdrekenaar. In Nederland reken ik in winkels niet meer, kassa’s zijn computers die geen fouten maken. Hier in Marokko bespaar je je tientallen euro’s door wel alles uit te rekenen. Dat doe ik dus ook. Vaak houd ik het geld al gepast in mijn handen als iemand nog lang aan het rekenen is… en heel vaak klopt hun berekening niet… foutjes door simpele optelsommen op de rekenmachine in te kloppen zijn zo gemaakt.
 vrijdag 1 februari 2008, Zagora, Porte de Sahara.
Geparkeerd op een camping in een geweldige Palmentuin zie ik Merel uit haar bakkie groeien. Ze past er bijna niet meer in, zo groot als ze al is!! Overdag bungelt steevast een beentje buiten de bak, eergisteren draaide ze zich vanuit rug ineens op de buik… en lachen joh! Gisteren tijdens de dromedaristocht hebben we haar even uitbesteed aan de buren op de camping. Geen probleem, die lui net de avond ervoor leren kennen en helemaal weg van de kinderen… ach, hebben thuis ook kleinkinderen. Op de camping in Zagora staan ineens meerdere kampeerders met kleine kinderen… leuk! Een stel met vijf(!) kids blijkt ook Nederlands te zijn en drie van de kids zijn van dezelfde leeftijd als de onze. Ze reizen met een tipitent. De oudste jongen is dolenthousiast als hij Nederlands hoort praten, later blijkt dat hij al 7 jaar geen andere Nederlanders meer ontmoet heeft, ze hebben zojuist zeven jaar in Ierland geleefd. De oudere kids van 8 en 14 gaan niet naar school, krijgen zelf onderwijs van hun ouders. Wouw, dat dit soort mensen nog bestaat! Ik dacht dat de hippietijd voorbij was! Ik ben erg nieuwsgierig naar deze mensen met hun , in mijn ogen uitzonderlijk en vreemde manier van leven. Wanneer echter blijkt dat de vreemde plekken op de gezichten van de kinderen een soort van het zeer besmettelijke streptokokken blijkt ben ik snel van de nieuwgierigheid genezen en weet niet hoe snel ik Tijn en Mees moet instrueren om de handjes continu te wassen, niet met de kindjes zoenen, geen speelgoed in de mond te steken en niet van dezelfde glazen te drinken. Helaas kun je daar met kinderen niet echt op rekenen dus we hopen door veel hygiene de streptokokken of stafiluskokken buiten de deur te houden. Vorige zomer was de snel verspreidende streptokokkenbacterie binnen ons gezin echt rampzalig. Steeds als de èèn er vanaf was kwam de volgende aan de beurt… en zwemmen mocht niet. Dit keer zorgen we dat wij deze ronde overslaan! We zijn allemaal erg gezond en de laatste vijf weken blijven we dat ook!
 De reizigers die we tijdens deze reis ontmoeten zijn meestal in de leeftijd van onze ouders, tegen de zestig, of ouder. De meeste kampeerders reizen met een camper, zijn gepensioneerd en overwinteren gemiddeld drie tot zes maanden in Spanje, Portugal en Marokko. De meeste toeristen komen uit Frankrijk, toch ontmoeten we verder genoeg Nederlanders, Duitsers, Engelsen, Italianen, enkele Zwitsers, Oostenrijkers, Spanjaarden, Belgen, Finnen, Zweden en zelfs Canadezen. Regelmatig komen we mensen van onze leeftijd tegen, dertigers, maar die zijn dan vaak kinderloos en reizen met een landrover of overland truck. Soms gaan zulke lui verder Africa in, via Mauretanie, naar Mali, Senegal, Guinea of zelfs tot Niger aan toe. Dit is hèt seizoen om de woestijn door te trekken, het is winter en de temperatuur is overdag max. 30 en ´s nachts 5 graden. Goed te doen. Wat een avontuur! Met onze camper gaan we zover niet komen… Toch lijken sommige shortcuts me wel erg spannend…. Ooit zullen we terugkomen in Marokko en met een jeep over al die off the road pistes rijden, waardoor we kilometers af snijden!
 Ik verneem zojuist dat het dit weekend carnaval is! Ik zou wel even op en neer willen komen vliegen! Veel plezier en geniet ervan….liefs van ons vijf.
Todra Gorge, 7 februari 2008.
Vijf sterren hotels, In Kelaa m’goen kamperen we op een "complex touristique". De receptie is in het hotel. Tijn en ik krijgen van een kamermeisje de bruidssuite te zien, met groot bad en een grote kamer met tv. Wauw, wauw mamma, hier heben ze een bad…en een tv!! Ik realiseer me dat dat normaal gesproken elke dag onze luxe is! Ruimte… een badkamer met continu warm water.. een schoon zittoilet… tv…internet.. een grote keuken met zelfs een vaatwasser! En wat dacht je van de wasmachine, we hebben thuis zelfs een droger!! Mijn handen zijn erg droog geworden door al die handwasjes die ik hier doe. Elke dag of om de andere dag schone kleren laat je wel als je alles met de hand moet wassen. Alleen Merel krijgt elke andere dag na het badje schone kleertjes. Vandaag was Mereltje helemaal blauw. Had ik niet al eerder bericht over "the blue men"? "Blue Merel" Tijn en Mees hadden van mij een Touareg sjaal gekregen. Ik spoelde deze in de witte wasbak van de camping uit en er bleef maar blauw vanaf komen, diep indigo blauw. De spetters trokken meteen in de witte wasbak, om er voorlopig niet meer uit te gaan. "Daarom noemen ze Touaregs ook ‘Blauwe mannen’ zei iemand. In de kleur blauw kleden de mensen zich omdat dat insecten weert, de verf trekt zelfs helemaal in de huid, de mannen worden zelf blauw! Merel begon vandaag te sabbelen aan de sjaal die ik om mijn nek had en veranderde in een blauwe Merel.
 Marcel en Sonja vertelden dat ze moesten lachen bij het lezen van het bericht over de 30 dirham voor het sleetje rijden voor een half uur, wat we wel duur vonden. (kleine €3,-). Vooral omdat zij zich afvroegen hoe wij zouden reageren wanneer we $60,- zouden moeten afrekenen voor een ½ uur bedje met parasol op Miami Beach… Wij hebben deze week decadent in een super mooi luxe hotel gebruik gemaakt van het zwembad. Op voorwaarde dat we er de lunch zouden gebruiken mochten we gebruik maken van het, weliswaar ijskoude, maar mooie zwembad. We kregen handdoeken bij de ligbedden met witleren kussens en vleidden ons met een fles rosé in de palmentuin. (Marokko is echt iets voor jullie… we waren €40 kwijt incl. parasol, bedjes, drank en eten).
 Rokko..zoals Mees het noemt, is geweldig mooi. Wat een adembenemende landschappen…. Het is echt schitterend. Zelfs de meest kale vlaktes veranderen steeds van kleur, worden onderbroken door kloven of afgewisseld door extreme rotsformaties, dan weer rond en dan weer gestapeld. Ik moet elke avond de foto’s selecteren die ik gemaakt heb, achteraf zou dat teveel werk zijn, zoveel wordt er geschoten. Eergisteren reden we door de Rozenvallei .. de vallei van de 1001 kasbahs… we gingen ook offpiste.. door de rivierbedding ging het hele stukken, en dit keer zat er wel water in! Kicken! Tijn en Mees vinden dit zó leuk! De mannetjes allebei voorin, hoofdjes uit het raam, kijken hoe diep we gaan! We krijgen al diverse malen de vraag: "Vous faites piste avec cela?", onderwijl wijzend naar ons campertje. Tja, hij is er niet voor gebouwd, maar kan het wel…. Gisteren de Dadeskloof en vandaag de Todrakloof bezocht. De Todrakloof hebben Syl, Jop en ik 10 jaar terug ingewandeld, vandaag deden we dat weer. Tegenwoordig loopt er een asfaltweg langs de rivier… er rijden gewoon auto’s langs! Als heftige regen vorig jaar niet hele stukken weg had weggespoeld, zou het nu de kortste route naar Fes zijn geweest! Gelukkig dan maar misschien, dat de weg voorlopig niet gerepareerd is! We kamperen vandaag op een minicamping aan de rivier, bij een palmentuin in de Todra Gorge. De kids vinden zo’n riviertje geweldig. Overal irrigatiekanaaltjes en een ondiep snelstromend riviertje waarin je takjes kunt gooien die dan bootjes blijken te zijn. Morgen maar weer lekker spelen hier, ’s ochtends gaan ze zelfs per ezel door de palmeraie! Palmbomen of niet, op sommige plekken ligt sneeuw! ’s Nachts is het tegen het vriespunt! We zijn erg blij met ons electrisch kacheltje, wat we ’s avonds meer wel dan niet gebruiken. Eens kijken of ik dan eindelijk weer eens een internetcafé kan opzoeken, ik kan niet alle foto’s laten zien die ik zou willen laten zien, dat is teveel. Het is hier ook zo mooi! Zaterdag 8 maart zal ik de sortering van "mooie foto’s" laten zien, laten we zeggen van 20.00 uur tot 21.00 uur, dan kunnen we daarvoor en daarna feesten!!!! We wilden aanvankelijk alweer naar het Noorden maar blijven nu nog even Zuidelijk…. Nog wat Palmoases in de Sahara… dat bevalt ons wel… al die lemen huizen en kasbahs.. sprookjes achtig mooi! De 25e willen we Cel en Son ontmoeten bij Murcia, ze gaan beleggen in een huisje daar! We willen het er niet over hebben maar we zijn langzaam dus toch Noordelijker aan het gaan. Liefs Yvonne
|
|
|
|
|
