Tijn:

Ik wil heel graag terug naar huis. Ik vond het heel leuk dat juf Diana een mailtje stuurde. Ik kom graag aan klas 1/2b vertelllen hoe het was. Leuk dat ik nu weet dat ik in groep 3 bij juf Nicol en juf Rian kom. Heel veel lieve groetjes van Tijn. Daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag.

Het is ook daarom dat de website niet heel regelmatig wordt aangevuld. De laptop kan niet opgeladen worden, geen foto’s bewerkt en geen verhalen geschreven, laat staan dat we internetverbinding hebben. Soms vinden we een mc donalds, in de VS bieden deze Macs standaard wifi en een stopcontact! Uiteraard zijn de kids erg blij met de frietjes en hamburger en onbeperkt cola.

Vandaag staan we op een luxecamping, wat betekend luxe tegenwoordig voor ons? Een douche, wasmachine, electriciteit, wifi en natuurlijk een relaxed zwembad (met thermisch verwarmd bubbelbad op babyfoonafstand voor de relaxte afterkids avonden). We mogen nog 1300 km rijden tot Banf, dus we nemen even wat daagjes pauze.

Vandaar dat we vast de eerste zaterdag van september een BBQ bij ons willen afspreken. Als iedereen een lekkere schotel vlees of vis en wat salade meeneemt dan zorgen wij voor koud  bier, ranja en wijn. Laat even weten of je komt, dan kunnen we van tevoren inventariseren of je klapstoel gewenst is!

Fijn, dan hebben wij weer iets om naar uit te kijken!

Veeeeeel lieve groetjes van ons zes. Jop Yvonne Tijn Mees Merel en Roan

Mees:

Ik ben in Las Vegas en ik mocht in geen enkele attractie. Ik wilde wel in een attractie. Er was een groot casino, Circus Circus, met een acrobaat, een wildwaterbaan en een achtbaan. (en dat allemaal airconditioned, binnen.) Buiten was het heet. Heel heet.

Merel:

Ik heb bij Mc Donalds gegeten. Frietjes en hamburger.

K heb onderbroekjes gekregen van mama. Want ik kan op de wc plassen.

Mees: Bij Mc donalds heb ik een speeltje gekregen, een poppetje met vleugels die kan vliegen.

Tijn:

Je mag hier een upergrote beker cola pakken, zelf, wel drie of vier meter hoog. En toen kreeg ik buikpijn.

Ik heb slangen gezien.

Mees: Die slang heb ik geaaid. Hij voelde net zoals een tijger.

Tijn: Er was een show met een vulkaanuitbarsting, met vuur, er kwam heel veel en heel hoog vuur uit.

Yvonne:

En toen vertrokken we donderdag naar Death Valley. Goed voorbereid. Net vantevoren hadden we de website geupload bij Mac Donalds. Gratis wifi en refill. Ofwel: je koopt een literbeker voor 75ct en mag hem onbeperkt hervullen. Ik snap wel hoe de mensen hier aan overgewicht komen. Mac Donalds is veel goedkoper dan een supermarkt!

Volledig volgedronken met Mac water, de auto volgetankt met alles wat vol kan zijn, vertrokken we naar de Dode Vallei.

De verzekering van de camper dekte deze trip maar tot 15 juni, daarna is het er namelijk zo heet dat ze daar geen autopechservice willen verlenen. We hadden een gezin ontmoet dat enthousiast vertelde over hun bezoek aan de heetste plek ter aarde. Dat wilden wij ook!

Om zes uur ’s avonds bereikten we de top van de berg waar beneden de vallei zich uitstrekt.

Rond zonsondergang tegen acht uur waren we op zeeniveau bij de zandduinen. Daar hebben we lekker gespeeld. De bedoeling was om te slapen in Furnace Creek, een dorpje in het diepste punt van de Dode vallei, 272 voet onder de zeespiegel. (Bijna -100 meter )

De kids vonden het wel spannend. Vorig jaar was er nog een Duits stel gaan wandelen en verdwaald… in die hitte overleeft niemand; de botten waren het bewijs.

De camping in het diepste punt van de woestijn had een zwembad en de nodige electra om de airco te kunnen laten draaien. Heel belangrijk!

Tijn, Mees en Merel waren supergelukkig dat ze langer mochten opblijven om te kunnen zwemmen! En wij, papa en mama, waren gelukkig dat we na een week eindelijk weer een douche konden nemen. De was had ik in de ijskoude kreek al gedaan, mijn haar wilde ik in dat koude water niet wassen.

Toen we terugkwamen, na een heerlijke zwem en douchepartij, waren we afgekoeld. Het was inmiddels afgekoeld tot maarliefst: 42 graden celsius!

Zoals het gaat met de wet van Murfphy: de dingen gaan fout op momenten dat ze echt niet fout moeten gaan. De hoofdstop van de camper sloeg door. Geen electra, geen airco.

Dit werd de heetste nacht van de reis. Alle ramen zetten we open, een warme fohnwind verhitte ons.

Ik vond het heel eng, ik vroeg me af hoe de kids zich eronder zouden houden.

Om vijf uur ’s ochtends was ik blij dat we op mochten staan. Ik had nauwelijks een oog dicht gedaan; Roan werd verschillende malen bezweet wakker, Merel donderde uit het 1.50 meter hoge bed, en ik lag op een plat luchtbed (doordat we vanuit hoogte waren afgedaald naar onder de zeespiegel was er geen lucht meer over in ons bedje, wat enkel opgepompt kon worden met gebruik van electra.)

Maar...het was zeker de moeite waard: wat een geweldig mooie vallei! ADEMBENEMEND.

Lieve vrienden en familie. Dit keer een verhaal van Jop over onze belevenissen hier.

Vrijdag 2 juli 2010

Ik begin bij het ‘eind’. Vanochtend kwamen we uit de camper om 8h onze tijd (inmiddels zitten we op mountaintime en hebben nog maar 8 uur tijds verschil!). Al gauw kwam iemand naar ons toe: “you are Dutch right?! I have bad news! Brazil is taking the lead. Ook goede morgen! Lopen we vervolgens Zion national park in een afgelegen kloof, weer iemand met hetzelfde bericht.

Gelukkig werden we kort daarna afgeleid doordat op een meter afstand een eekhoorn fel en boos met zijn staart bewoog. De vraag: “wat is die aan het doen” ging al snel over in: “oeps wat een grote slang”.

Nog een meter verder zat een behoorlijke slang. Later leerden we dat het een ratelslang was. Gevaarlijk en zeker hier omdat het ziekenhuis zo ver weg is. Wel heel bijzonder. Vervolgens ben ik vooral in gedachten verzonken over hoe het kan dat hier een halve dierentuin voorbij komt, zonder hek of raam tussen ons en de dieren, en dat we toch rustig de kinderen durven te laten buitenspelen. Weinig keuze! Natuurlijk krijgen ze tips als: stamp met je voeten als je in de bosjes speelt en roep af en toe “Hee Bear” of blijf bij elkaar en maak je groot als er een bergleeuw komt. Toen we gisteren in het naturecenter van Zion een opgezette bergleeuw zagen waren we allemaal erg onder de indruk; we zouden weinig kans maken, wat een groot beest.

Mensen en risico’s

Ik realiseer me dat het mij fascineert hoe mensen omgaan met risico’s. Thuis zou je je nog verzekeren tegen vlooien en hier doe je echt hele gekke dingen. De wandeling vandaag door een nauwe kloof laat sporen zien van een continu proces van rockslides en flash floods. Beiden zijn vervelend als je daar net loopt. Maar omdat je niet weet wanneer het gebeurt leef je maar door zoals ze dat doen in San Francisco op de San Andreasbreuklijn en zoals ze dat hier doen. Net als mieren leven we door en accepteren risico’s waar we geen rekening mee kunnen houden. Het houdt me hier bezig omdat ik niet gewoon ben aan deze risico’s. Daarnaast staat het ook in maf contrast met de manier waarop Amerikanen obsessief risico’s mijden.

Genoeg gekletst. Het is hier  weer onbeschrijfelijk mooi en de kinderen genieten met volle teugen van het dagelijks spelen in riviertjes, meertjes en het wandelen langs spannende paden. Zelfs Merel hiked inmiddels met gemak en enthousiasme 2 miles de berg op. Ze jaagt daarbij haar broers op door een bergleeuw na te doen; heel angstaanjagend!

Helaas hebben we het ook al gepresteerd om met drie en zelfs met vier slapende kinderen bij de camper te komen. Geloof me, die sportschool mis ik hier echt niet.

Komende dagen darren we door canyons; te voet en drijvend op onze ‘tubes’.

Ik mis eigenlijk maar één ding, samen voetbal kijken met vrienden in de kroeg. Natuurlijk hebben wij wel Nederlandse vlaggen uithangen en rijden we met hup holland hup vlaggen aan ons raam! In het nationalisme hier is daar niets vreemds aan.

Nog even mijmeren over de dag met Yvonne, glaasje om te toosten op ons elftal, bed een beetje deflaten (gezien de hogere ligging van onze nieuwe camping is ons airbed vanzelf harder geworden) en lekker naar met mijn Queen naar ons kingsizebed (konden we thuis maar zo’n lange camper rijden met ons rijbewijs).

Lieve groeten uit Utah!

Zondag 20 juni 2010

Twin Lakes California

De afgelopen dagen hebben we in Yosemite National Parc vertoefd.

Op de campings en in het NP werd aangegeven dat je absoluuut geen eten in je auto mag bewaren. Beren ruiken dat en breken je auto met bruut geweld open. Van campingbegeerders en Rangers vernamen we dat beren niet in de camper inbreken. Dat was althans nog niet voorgekomen.

De eerste nacht in het park campeerden we in een RV-(recreational vehicule ofwel camper) park voor 50$. Geparkeerd tussen nog veel grotere campers. We hoopten op een campinkje in het parc te kunnen staan, helaas alles vol. We hebben dus vrij gekampeerd in het park. Op weg naar een leuk plekje kwamen we rond zonsondergang langs de weg een zwarte beer tegen die rustig gras aan het eten was. De kids lagen net in bed en ik heb ze dus snel weer wakker gemaakt, dat wilden ze wel zien! De beer liet zich niet verjagen en bleef op 20 meter afstand doorgrazen. Na een half uur legden we de kids terug in bed en reden we verder. Nog geen 30 meter verder in hetzelfde stukje grasland bespeurde ik een grote bruine beer, een grizly! Weer uit de auto met z’n allen.

Toen ’s avonds laat beide campings op de Tiogapas dicht bleken, zat er niets anders op dan ergens bij een uitzichtspunt te parkeren en te slapen. Er ligt op hoogte nog steeds heel veel sneeuw en de meeste campings zijn zompig of er stromen rivieren over de kampeerplekken. Midden in de nacht werd ik wakker van stappen rondom de camper en gekras op de lak. Ik maakte snel Jop wakker.

Gelukkig gebeurde er verder niets.

Inmiddels is het woensdag de 23^e juni. Afgelopen week zijn we vanuit Yosemite naar een crater gegaan bij Monolake. Hier hebben we overnacht. Het was ineens woestijnachtig droog en warm en vooral kaal.

Bij Mammothlakes zaten we hoog in de bergen en namen we twee dagen rust op 2500 meter hoogte. Er lag veel sneeuw!!! ’s Avonds en ’s nachts was het ijskoud, rond het vriespunt en terwijl we daar gisteren pas vertrokken zaten we twee uur later midden in de woestijn. Lone pine, de afslag naar Death Valley. Het is nu 3 uur ’s middags en Mees doet een siesta, hij viel in slaap nadat ik hem een schoolopdrachtje liet doen. Schoolwerk doen de mannetjes elke dag braaf. Schrijven en rekenen.

We hebben twee boompjes op onze kampeerplek en daar zitten we onder in de schaduw. Er staat enorm veel wind. En hoewel het superdroog is,stroomt er een ijskoud riviertje langs de kampeerplek. Vreemd dat het te heet is om op blote voeten te lopen en het water is te koud voor de blote voeten.

In het riviertje hebben Mees en Tijn vanmorgen gevist. Helaas vingen ze enkel takjes.

Door Tijn

In Amerika komt er chloorwater uit de kraan. Dit water is erg vies. Liever drink ik water zonder chloor. Toch drinken we water uit de kraan, niet het water uit het zwembad.

In Butano stateparc hebben we een junior-rangerles gevolgd. We gingen sporen zoeken van beesten.

Hoe weet je dat een beest ergens geweest is? Aan pootafdrukken, aan poep, uileballen, aangevreten denneappels. In uileballen vonden we botjes en tanden van muizen en vogeltjes. Van gips hebben we een pootafdruk gemaakt van een wasbeer, Mees en merel van een opossum(een grote witte rat met rode ogen). Aan het einde kreeg ik een boek met uitleg over hoe je een junior-ranger kunt worden en kreeg ik een echte junior-ranger medaille. In het weekend is in elk State-parc in Amerika een Rangerles, in mijn boek kan ik dan stempels en stickers van het park verzamelen. ’s Nachts was er nog een wasbeer op onze kampeerplek gekomen. We hadden de doos met eieren in een koelbox laten staan en deze box lag op zijn kant en de eierschillen lagen overal verspreid. Tom, papa’s collega, was ervan wakker geworden en hij had onze speelgoedschep op de wasbeer kapot geslagen. Helaas waren de eieren toen allemaal al opgegeten, gelukkig heeft de wasbeer de rest van de koelbox niet meer kunnen opeten.

Vanmiddag hebben we gezwommen in het campingzwembad en vanmorgen hebben we in Columbia, een goudmijnstadje, goud gezocht. Als je vroeger goud wilde stelen dan hingen ze je op. Het stadje is heel oud. Er liep een echte cowboy rond en hij had een echt geweer in zijn broek, ons deed hij gelukkig niets.

We hebben in dit stadje zelf kaarsen gemaakt. We kregen een minikaarsje. In verschillende bakken was warm, gekleurd kaarsvet, we doopten het minikaarsje steeds in een andere kleur en daarna in koud water om af te koelen, nu hebben we alledrie(Mees, Merel en ik) een mooie gekleurde kaars.

Dag allemaal. Groetjes van Tijn.

Heerlijk zo’n full optionscamping!  Electro, wifi(draadloos internet), een wasmachine en douches. We zijn op weg naar Yosemite National parc. Dat schijnt erg mooi te zijn. De wasmachine hier sloeg nergens op. Mijn was is er gewoon weer gevlekt uit gekomen! Voortaan voorwassen met de hand dus! Het ruikt in elk geval weer lekker! In het binnenland is het erg warm. Dat is wel even wennen. Fijn om nu twee dagen uit te rusten en te kunnen acclimatiseren. Op deze camping staan we (voor het eerst) op electriciteit en kunnen de airco aan zetten. Wat een luxe! De State Parcs aan de kust van Calafornia boden supermooie campeerplaatsen, met BBQ en picknictafel in een natuurgebied, maar geen douches of electra.

Nog een voordeel van electra: we hebben een mega grote, platte tv een dvdspeler in de camper, Tijn, Mees en Merel kunnen dus eindelijk Ice Age kijken! Al zien ze het honderd keer, volgens mij raken ze niet uitgekeken! Dus terwijl ik buiten onder een boom de website bijwerk, zitten zij in een gekoelde camper tv te kijken! Ach, bijna etenstijd dan mogen ze tv kijken.

Tot de volgende camping met electra en wifi! Yvonne